همه چیز درباره عهد نامه شینگن

ویزای شینگن و همه اتفاقات مربوط به آن از عهدنامه شینگن آغاز می شود ؛ شنگن (شینگن) یک عهدنامه بین ۲۶ کشور اروپایی است که طبق معاهدات این کشور ها، کنترل مرزهای داخلی عمدتا لغو شد. این عهدنامه در ۱۴ زوئن ۱۹۸۵ در نزدیکی شهر شنگن کشور لوکزامبورگ توسط پنج کشور از ده کشور عضو اتحادیه اقتصادی اروپا امضاء شد.

[vc_cta h2=”” txt_align=”center” style=”flat” color=”grey”]بیشتر بدانید | ویزای شینگن[/vc_cta]

امضای توافق نامه شنگن: کاترین لالومید (فرانسه)، والدیمار شکرکنبرگر (آلمان)، بل دکیررمکر (بلژیک)، رابرت گوبلز (لوکزامبورگ)، ویلم ون ایکلن (هلند)
ایده حرکت آزادانه بین کشور های اروپایی بسیار قدیمی است و این ایده زمان قرون وسطی شکل گرفت. این در حالی است که در دوره مدرن، این ایده از زمانی که اروپا از جنگ جهانی دوم رنج می برد، در حال بحث بود. با این حال، اقدامات اولیه در اجرای این ایده از دهه ۸۰ آغاز شد، زیرا اروپا در بحث ماندگاری در قطعه مخالف قرار گرفته بود: کشوری که از ایده اروپا بدون مرز حمایت میکرد و کشوری که کاملا مخالف این طرح بود.
فرانسه و آلمان اولین کشور هایی بودند که در اجرای این طرح پیشگام شدند و مفهوم حرکت آزاد را ملموس تر و قابل فهم تر کردند و در شرایط کلی توافق کرده اند که این مفهوم را به سطح بعدی منتقل کنند. این دو کشور در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۴ پیمان شنگن را در چهارچوب شورای اروپا، در شهر فونتنبلو کشور فرانسه اجرا کردند و همگی آن ها توافق کردند که شرایط مورد نیاز برای جنبش آزاد شهروندان فراهم کنند.
پنج سال بعد، در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۰ یک کنوانسیون برای اجرای دقیق پیمان شنگن تنظیم شد. این کنوانسیون مسائل مربوط به لغو کنترل های داخلی مرزها، تعریف روند صدور یک ویزا واحد، بهره برداری از یک پایگاه اطلاعاتی برای همه اعضا شناخته شده به عنوان سیستم اطلاعات شنگن و ایجاد یک ساختار همکاری بین افسران داخلی و افسران مهاجرت را پوشش می دهد.
به این ترتیب، در تاریخ ۲۷ نوامبر ۱۹۹۰ دو کشور ایتالیا و اسپانیا و در تاریخ ۶ نوامبر ۱۹۹۲ کشور یونان به عنوان اولین کشور ها به اتحادیه اروپا پیوستند.
با وجود توافق نامه شنگن ( از جمله معاهدات و قواعد) اجرای واقعی منطقه شنگن در ۲۶ مارس ۱۹۹۵ آغاز شد که در آن هفت کشور عضو اتحادیه شینگن از جمله فرانسه، آلمان، لوکزامبورگ، هلند، پرتغال و اسپانیا تصمیم گرفتند کنترل مرز های داخلی خود را لغو کنند.
از آن زمان به بعد، منطقه شنگن در حال توسعه سریع و گسترش روند بود. بنابراین در ۲۸ اپریل ۱۹۹۵ اتریش؛ در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶ دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ، و سوئد؛ برای پیوستن به پیمان اعلام آمادگی کردند. از سوی دیگر، در اکتبر سال ۱۹۹۷ و در دسامبر ۱۹۹۷ اتریش نیز کنترل مرز های داخلی خود را لغو کرد.
یکی دیگر از پیشرفت های عمده توافق نامه شنگن زمانی بود که در ماه مه ۱۹۹۹ “پیمان آمستردام” توافق نامه ای را در چارچوب قانونی اتحادیه اروپا به تصویب رساند. پیمان آمستردام و مقررات مندرج در این توافق نامه، بخشی از اتحادیه اروپا نبوده و به طور مستقل عمل می کنند.
توسعه منطقه شنگن، سفر خود را دوباره ادامه داد. در مارس ۲۰۰۱ دانمارک، فنلاند، سوئد، ایسلند، لتونی، لیتوانی، مالت، لهستان، اسلواکی، جمهوری چک و استونی به اتحادیه اروپا پیوستند و در اکتبر ۲۰۰۴ سوئیس، پانزده کشور جدیدی بودند که به این منطقه پیوستند. این داستان موفق به پایان نرسید و در دسامبر ۲۰۰۷، همه کشور های عضو پیمان شنگن، مرز های زمینی و دریایی خود را لغو کردند و در مارس ۲۰۰۸ کنترل مرزی فرودگاهی را نیز از بین بردند.
در فوریه ۲۰۰۸، لیختن اشتاین، ۲۶ مین و آخرین کشوری بود که تاکنون توافق نامه شنگن را امضاء کرده و بخشی از منطقه شنگن شده است.
در دسامبر ۲۰۰۸ سوئیس مرز زمینی را لغو کرد و در مارس ۲۰۰۹ کنترل مرز فرودگاهی را به دست گرفت. آخرین رویداد مهم در مورد اجرای توافق نامه شنگن، در دسامبر ۲۰۱۱، زمانی بود که پس از گذشت سه سال از امضای توافق نامه شنگن، لیختن اشتاین کنترل مرز داخلی اش را لغو کرد.

اعضای منطقه شنگن

[vc_text_separator title=”” i_icon_fontawesome=”fa fa-chevron-down” i_color=”grey” border_width=”4″ add_icon=”true”]

عضویت در اتحادیه اروپا (EU) بدون شک به عضویت در منطقه شنگن بستگی دارد، با اینکه یک گام غیر قابل اجتناب است. اکثر کشور های عضو اتحادیه اروپا، در معرض مسائل سیاسی حل نشده باقی مانده اند که این کشور ها را خارج از توافق نامه شنگن قرار داده است.

اعضای منطقه شنگن
[distance]

درخواست دو کشور بلغارستان و رومانی برای پیوستن به منطقه شنگن در ژوئن ۲۰۱۱ توسط پارلمان اروپا تصویب شد؛ اما در سپتامبر ۲۰۱۱ توسط شورای وزیران این درخواست باطل گشت و رد شد و دولت های هلند و فنلاند به نگرانی در مورد کاستی ها در اقدامات ضد فساد و مبارزه با جرائم سازمان یافته اشاره کردند.

چه کسانی به روادید شنگن نیاز دارند؟

[vc_text_separator title=”” i_icon_fontawesome=”fa fa-chevron-down” i_color=”grey” border_width=”4″ add_icon=”true”]

شهروندان کشور های عضو غیر شینگن به منظور ورود به منطقه شنگن، از ویزای شنگن اجباری درخواست می کنند. البته استثنا هایی برای این قانون وجود دارد و این آن است که برای برخی از کشور ها که عضو توافق نامه شنگن نیستند و در عین حال به ویزا برای ورود به منطقه شنگن نیازی ندارند.
به عنوان مثال کشور پرو، سنت وینست و گرنادین، کیریباتی، کلمبیا و دومینیکن جز کشور هایی هستند که عضو اتحادیه شینگن نیستند اما برای ورود به ویزا نیاز ندارند.

منبع: ویزالند

لطفا میزان رضایت خود را از این مطلب اعلام کنید

همه چیز درباره عهد نامه شینگن
4 (80%) 2 votes
اشتراک گذاری:

Leave a پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دسته‌ها

دسته‌ها